Franz Kafka, Γράμμα στον πατέρα.

  Αποτελεί κοινό τόπο ότι στη παλιά εποχή, αλλά δυστυχώς και σε ορισμένες χώρες της σημερινής εποχής, κυριαρχούσε στις οικογένειες η "δύναμη" του πατέρα, δηλαδή του δινόταν η αίσθηση της κατοχής της εξουσίας. Πιο συγκεκριμένα, ήταν αρκετά συχνό φαινόμενο η γνωστή σε όλους πατριαρχία. 

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και στο βιβλίο του συγγραφέα Franz Kafka με τίτλο «Γράμμα στον πατέρα», στο οποίο γράφει μια επιστολή προς τον αυστηρό και σκληρό πατέρα του, με σκοπό να του εξηγήσει τι θεωρεί λανθασμένο στη συμπεριφορά του και, επίσης, να αφηγηθεί γεγονότα της καθημερινότητας του που αποδεικνύουν τις απόψεις του. Το συγκεκριμένο γράμμα, όμως, δεν διαβάστηκε ποτέ από τον παραλήπτη του. 

Ο Τσέχος συγγραφέας έζησε τα χρόνια του προσπαθώντας να απελευθερώσει το εγκλωβισμένο παιδί που έκρυβε μέσα του παρά τον επιβλητικό πατέρα, που στεκόταν εμπόδιο σε κάθε του βήμα, μέχρι και το τέλος της ζωής του, το 1924, στην ηλικία των σαράντα ετών, από φυματίωση. Το 1919 έγραψε το συγκεκριμένο γράμμα, παραδίδοντας το στη μητέρα του, αν και η ίδια βρισκόταν, επίσης, υπό την επιρροή του συζύγου της. Έτσι, το γράμμα δεν κατάφερε να φτάσει στα χέρια του πατέρα του. 

Στο γράμμα εκείνο γράφει: 

«Αγαπημένε μου πατέρα, πριν λίγο καιρό με ρώτησες, γιατί ισχυρίζομαι ότι σε φοβάμαι. Όπως συνήθως, δεν είχα τι ν’ απαντήσω κι επειδή απέναντι σου αισθάνομαι φόβο, η εξήγηση του οποίου εξαρτάται από άπειρες λεπτομέρειες, που αν τις ανέφερα προφορικά θα ήταν αδύνατο να διατηρηθεί η λογική συνοχή τους, προσπαθώ τώρα να σου απαντήσω με αυτό το γράμμα. Βέβαια, πάλι θα υπάρχουν ελλείψεις, διότι και γράφοντας νιώθω τον φόβο σου καθώς και τις συνέπειες του, να μ’ εμποδίζουν. Επιπλέον, το μέγεθος του αντικειμένου είναι τέτοιο, που ξεπερνά τις δυνατότητες της μνήμης και της κρίσης μου[…]» 

Στην εισαγωγή του, αποτυπώνεται ο φόβος προς τον πατέρα που αισθάνεται σε κάθε του κίνηση, ακόμη και μέσω ενός γραπτού κειμένου. Βέβαια, κατά τη γνώμη μου, μέσω του προλόγου διαπιστώνουμε και ένα είδος αγάπης που κρύβει μέσα του, καθώς απευθύνεται στον πατέρα του με ένα ευγενικό, κατά κάποιο τρόπο, ύφος.

Στην ύστερη ροή του βιβλίου, ο συγγραφέας Franz Kafka, εξηγεί ότι δεν "ενοχοποιεί" τον πατέρα του, ούτε του παρέχει το βάρος της ευθύνης, αλλά, αντιθέτως, κάνει μια συνεχή προσπάθεια να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Επιπλέον, στη συνέχεια του γράμματος, αφηγείται μια "ποικιλία" συμβάντων από μέλη της οικογένειας του, κυρίως από τα αδέρφια του για να παρουσιάσει τη διάκριση του γονέα μεταξύ των παιδιών, παρόλο που σε όλη τη διάρκεια της επιστολής εστιάζει στον πατέρα του. 

Το συγκεκριμένο βιβλίο, θα μπορούσε να θεωρηθεί περισσότερο σαν ένα κομμάτι της ψυχής, αλλά και της ζωής, του συγγραφέα παρά "τροφή" για τους αναγνώστες του.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να επισημάνουμε ότι ο Κάφκα καταλήγει στην άποψη ότι, παρά όσα συνέβησαν, ο πατέρας του νοιαζόταν για εκείνον και, ως γονέας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιθυμούσε το καλό του γιου του. Αβίαστα, λοιπόν, συνάγεται το συμπέρασμα ότι και ο ίδιος μέσω της επιστολής του, αν και "παλεύει" να κρύψει την αγάπη που νιώθει για τον πατέρα του, μπορεί να τη διαπεράσει με τα λόγια του και να γίνει αισθητή από κάθε αναγνώστη του βιβλίου.

"I am free and that is why I am lost."

Franz Kafka 

Instagram: @orgesa.kodhelaj

Photo from instagram: @booksbloggeer